Metoda uwzględnia cechy rozwojowe uczących się dzieci, a także wymagania , które będą im stawiane w szkole na lekcjach matematyki. Wyodrębniono cztery bloki treści:

A. Rozwijanie operacyjnego rozumowania dzieci:
- kształtowanie świadomości własnego ciała oraz orientacji w przestrzeni,
- różnicowanie i klasyfikacja,
- rytmy, kontynuacje i przekształcenia,
- wyznaczanie konsekwentnych serii
- problem stałości liczby elementów z zbiorze...
- miara i sens mierzenia,
- problem stałości masy,
- problem stałości ilości cieczy w naczyniu

B. Dziecięce liczenie.
- kształtowanie umiejętności liczenia przedmiotów z zakresie dostępnym dziecku,
- ustalenie wyniku dodawania i odejmowania,
- ustalenie, w którym zbiorze jest więcej elementów.

C. Wdrażanie dzieci do konwencji logicznych, w których utrzymane jest szkolne nauczanie matematyki.
- przekształcanie sytuacji życiowych w zadania "do rozwiązania" i rozwiązywanie ich w dostępny dla dzieci sposób,
- wdrażanie dzieci do swobodnego przechodzenia z jednego poziomu reprezentacji na inny,
- układanie przepisów gier a potem stosowanie się do tych umów,

D. Kształtowanie odporności emocjonalnej i wdrażanie do racjonalnego zachowania się w sytuacjach pełnych napięć.
- wdrażanie do rozumienia komunikatów werbalnych i nie werbalnych, - uczenie sposobów radzenia sobie z przeszkodami utrudniającymi wykonanie zadania do końca,
- rozwijanie zdolności do znoszenia nadmiernych napięć i mobilizowania swych sił , aby osiągać obrane cele.


2. Pedagogika zabawy

3. Drama i techniki dramowe
Drama jest metodą pedagogiczną, podejmowania ról, improwizowania oraz przygotowania do pełnienia ról społecznych. Słowo "drama" pochodzi od starogreckiego drao - działam, usiłuję. Drama jest swego rodzaju procesem badawczym, w którym uczestnicy aktywizują umysł jak i emocje, wyrażające się w sposób bezpośredni w działaniu. Drama polega na stwarzaniu sytuacji, zarysowaniu problemów i próbie rozwiązania ich przez aktywne wchodzenie w role.

Techniki dramowe:
- elementy pantomimy
- "stop klatka"
- obraz zatrzymany w ruchu,
- "tworzenie pomników",
- rysowanie , pisanie,
- etiudy dramowe,
- wywiady, rozmowy,
- dokumentowanie,
- sytuacje symulowane,
- zebrania , spotkania.

Istotnym warunkiem pracy w dramie jest zaniechanie współzawodnictwa w pogoni za lepszymi wynikami. Są to ćwiczenia rozwijające zmysł słuchu, wzroku, dotyku, smaku i węchu w celu uzyskania harmonijnego rozwoju osobowości i lepszego kontaktu człowieka ze środowiskiem.

4. Naturalna Nauka Języka oparta jest na rozwijaniu i pogłębianiu chęci dziecka do nauki mówienia, czytania oraz kreślenia symboli graficznych, czemu towarzyszy szeroko rozumiana aktywność twórcza (dramowa, muzyczna, ruchowa, plastyczna). Podstawowym założeniem modelu jest wspomaganie indywidualnego rozwoju dziecka z wykorzystaniem jego własnej inicjatywy, co powoduje ,że NNJ rozumiana jest nie tylko jako uczenie się języka, ale przede wszystkim - jako edukacja poprzez język, w której jest on środkiem komunikacji i instrumentem myślenia.

Działania edukacyjne obejmują:
- wzbogacenie wiadomości dziecka o otaczającym świecie,
- rozwój słownictwa,
- uczenie prawidłowej wymowy,
- nabywanie umiejętności komunikatywnego wypowiadania się,
- rozwijanie percepcji wzrokowej i wrażliwości słuchowej,
- rozwijanie orientacji przestrzennej oraz sprawności manualnej i koncentracji uwagi,
- kształtowanie umiejętności analizy i syntezy słuchowej, koordynacji słuchowo- ruchowej i słuchowo- wzrokowej oraz analizy i syntezy wzrokowej,
- wzbudzanie zainteresowania książką oraz wyzwalanie motywacji dziecka do samodzielnego czytania,
- prowokowanie do globalnego odpoznawania wyrazów oraz wstępne ćwiczenia kształtujące technikę czytania,,
- kształtowanie czytania krytycznego, twórczego zakres działań dziecka nie dotyczy jedynie czytania, ale wszystkich możliwych sfer zainteresowań. Metodzie towarzyszą wspaniałe książeczki dla dzieci nowozelandzkich autorów lub wykonane przez nauczyciela wg zasad.

5. Metoda Dobrego Startu wg Marty Bogdanowicz

6. Ruch Rozwijający wg Weroniki Sherborne Ruch towarzyszy życiu człowieka od narodzin do śmierci, ujawniając się w różnych formach aktywności. Możemy wyróżnić na przykład ruch "użytkowy" związany z życiem codziennym i zaspokajaniem różnych potrzeb człowieka, ruch "profesjonalny" wykonywany w uprawianym zawodzie, ruch "ekspresyjny", za pomocą którego człowiek wyraża swe emocje, jak też ruch, który służy nawiązywaniu kontaktów i komunikowaniu się z otoczeniem. "Język ruchu" lub inaczej "język ciała" stanowi 70% komunikacji interpersonalnej - porozumiewania się ludzi miedzy sobą.

W metodzie wyróżnia się kilka kategorii ruchu:
- ruch prowadzący do poznania własnego ciała,
- ruch kształtujący związek jednostki z otoczeniem fizycznym,
- ruch wiodący do wytworzenia się związku z drugim człowiekiem,
- ruch prowadzący do współdziałania w grupie,
- ruch kreatywny.